Hatirla sevgili diye bir dizi vardi, yakin tarihimize ait bir suru seyi oradan ogrendim ya da hatirladim.. O gunleri dusununce en cok aklima takilan soru, bizimkiler o zamanlar neredeydiler, ne yapiyorlardi idi.. Yasanan utanc verici olaylar, insanlik ayiplari, yargisiz infazlar, iskenceler karsisinda benim ailem nerede durdu, nasil tepki verdi diye merak etmistim en cok…
Simdi korkuyorum ya oglum seneler sonra sorarsa bana, anne derse, insanlar geceyarilari evlerinden alinip aylarca yillarca niye tutulduklarini bile bilmeden hapis yatarken, ogretmenler kacirilip, daglara kaldirilirken, cahil koyluler bile hidroelektrik santrallerine karsi eylem yaparken sen neredeydin derse, ne derim diye….
Yuvada ogluma sormuslar, yuvanin sahibi kim demisler, benimki sahibinin ismi yerine ‘ogrenciler ve ogretmenler’ demis :)) bizim oglan daha 4 yasina gelmeden sosyalist bilince ermis meger bizden habersiz, kuzummm benim :))
Ben sana kustum… Hayir ben sana kustum…
kalbinin sesini duydum ben ilk senin.. yüzünü görmeden, kokunu duymadan, seni göğsüme almadan duydum o dünyanın en güzel sesini… işte dedi doktor, bebeğinizin kalp sesi.. o zaman anladım, ağladım, şükrettim, iman ettim, Allah dedim… minicik bir fasulye tanesinden bu kadar güçlü, bu kadar etkileyici, bu kadar ilahi bir ses gelebileceğini hiç tahmin etmemiştim ben.. insan ne kolay unutuyor yaşadıklarını, hislerini… az evvel izlediğim dizide bir bebeğin ilk kalp atışlarının duyulduğu sahnede gözümde canlandı yaklaşık 4 sene evvel hissettiklerim, o hislerin ne kadar güçlü olduklarını unutmuşum, unutmamak için buraya yazmak istedim..
your girl is lovely hubble… 37 yıl kadar önce çekilmiş ve benim bir şekilde gözümden kaçmış bir filmi keşfettim bugün ; the way we were.. adı bile izlemek için yeterli..
video ise filme gönderme yapan sex and city’den..
adı buydu bugün katıldığımız seminerin.. dinleyecektik, bilgilenecektik, çocuğumuz için nasıl daha iyi birer ebeveyn oluruz diye uzun uzun konuşacaktık üzerine.. daha doğrusu ben her zamanki gibi kafamda öyle kurmuştum ama seminer çıkışı patlayan bir kavgayla merkezi çocuk olan ailenin çapı ne kadar olurmuş, öğrendim :(
bir gün rapçi olursam, sebeplerimden biri de bu şarkı olur..
ne acayip bir resim… ne cesaret, ne cüret?? sanatçıların bu delidir, ne yapsa yeridir hallerini kıskanıyorum sanırım en çok…
beygire sormuşlar baban kim diye, dayım at demiş… bu yüzden beygir işte..
